सर्वांना नवरात्रीच्या हार्दिक शुभेच्छा....
आई जगदंबेची अखंड कृपा तुमच्यावर आणि तुमच्या कुटुंबियांवर राहो
आणि तुम्हा सर्वांचे जीवन आनंदमय आणि
सुखमय होवो, अशी श्री जगदंबेच्या चरणी प्रार्थना.













To Use on orkut, facebook?  
1) Right Click on image 
           2) Click on Copy image location 
                            3) and Paste in your or friends timeline for wishes :)
आंतरजालावरून साभार - ई-मेल फॉरवर्ड - आभार - लेखक / कवी

Navratri Sms Collection - नवरात्रीचे शुभ संदेश !!




“Nav Kalpana……….. Nav Jyotsana……….. Nav Shakti…… Nav Aaradhana….. Nav Ratri Ke Paavan Parv par puri ho aapki har manokamna HAPPY NAVRATRI.”

----------------------------------------

Maa durga apko apni 9 bhujao se: 1. bal 2. buddhi 3. aishwarya 4. sukh 5. swasthya 6. daulat 7. abhijeet 8. nirbhikta 9. sampannta pradan kare. JAI MATA DI.

------------------------------------------

Lakshmi ka Hath ho,Saraswati ka Sath ho,Ganesh ka niwas ho,
aur maa durga ke
ashirwad se Aapke jeevan mai prakash hi prakash ho….
‘HAPPY NAVRATRI’

------------------------------------------

May the festival of Navratri bring joy and prosperity in your life,
Happy Navratri!

------------------------------------------

May your life be filled with happiness on this pious festival of Navratri,
Happy Navratri!

------------------------------------------

PYAR KA TARANA UPHAR HO,KHUSHIYO KA NAZRANA BESHUMAR HO,
NA RAHE KOI GAM KA
EHSAS; AISA Navratra UTSAV IS sAAL HO..
HAPPY NAVRATRI

------------------------------------------

N-Nav
A-Arti
V-Vandna
R-Roshni
A-Aradhna
T-Tez
R-Rakhnewali
A- Ambey maa Apki manokamna puri kre.
HAPPY NAVRATRI

------------------------------------------


“Maa ki jyoti se prem milta hai,
sabke dilo ko marham milta hai,
jo bhi jata hai Maa ke dwaar ,
kuch na kuch jarur milta hai. ”
SHUBH NAVRATRI.

------------------------------------------


May This Navratri be as bright as ever.
May this Navratri bring joy, health and wealth
to you.
May the festival of lights brighten up you and
your near and dear ones lives.

------------------------------------------

Fortunate is the one who has learned to Admire, but not to envy.
Good Wishes for a joyous Navratri and a Happy New Year with a plenty of Peace and Prosperity.

------------------------------------------


Long live the tradition of hindu culture and as the generations have passed by hindu culture is getting stronger and stronger lets keep it up.
Best Wishes for Navratri

------------------------------------------

आंतरजालावरून साभार - ई-मेल फॉरवर्ड - आभार - लेखक / कवी



(डोळे मिटून शांत बसा...सदगुरूचे स्मरण करून कृतज्ञता पूर्वक ही प्रार्थना म्हणा)

हे सदगुरू राया...
तू आनंदाचा सागर आहेस
तू सुखाचे आगर आहेस
तू सर्व शक्तिमान आहेस
तू सर्वव्यापी आहेस
तू दयाळू आहेस ;मायाळू आहेस ;कनवाळू आहेस
तू दिव्य ज्ञानाची खान आहेस
तू परम पवित्र आहेस
तू सर्वांग सुंदर आहेस
तू ऐश्वर्य युक्त आहेस
हे माऊली;
तू परम पवित्र आहेस
तू अनंत आहेस
तू परम दिव्य आहेस
तू तेजस्वी आहेस
तू अमर आहेस
तू अखंड आहेस
तू अलौकिक आहेस
तू दयाघन आहेस
तू अक्षय आहेस
तू अमृत आहेस
तू अमोघ आहेस
हे समस्त श्री वासुदेवा
हे अनंत कोटी ब्रम्हांड नायका सगळीकडे तूच आहेस रे...
हे जग नव्हे जगदीश आहेस
हे जन नव्हे जर्नादन आहेस
हे विश्व नव्हे विश्वंभर आहेस
तू सगळीकडे आहेस म्हणून हे सद्गुरूराया
तू सर्वांना चांगली बुद्धी दे
अशी बुद्धी जी तुला सन्मुख असेल
ती तुझेच ध्यान करणारी असेल
ती तुझेच स्मरण करणारी असेल
तुझेच ध्यान घेणारी असेल
तुझे गुणगाण करणारी असेल
तुझे भजन करणारी असेल
तुझ्यावर प्रेम करणारी असेल
तुझे अनुसंधान करणारी असेल
तुझी जवळीक करणारी आणि तुझ्याशी एकरूप होणारी बुद्धी दे...
हे माऊली...
तू सर्वांना चांगले आरोग्य दे
शरिराचे आणि मनाचे
कारण या शरिराचा निर्माता तूच आहेस
तू निर्माण केलेली सर्वांग सुंदर अशी दिव्य व्यवस्था आहे
या शरिराचा चालक; मालक तूच आहेस
याचा निर्माता ही तूच आहेस
म्हणून हे शरिर सुंदर आणि सुदृढ ठेव; सशक्त ठेव
आरोग्य संपन्न ठेव
या शरिरात वास करणारे मन सुंदर सुंदर विचारांनी भरून आणि भारून जाऊ देत
आणि सगळीकडे तूच आहेस याची प्रचिती येवू देत
हे सदगुरूराया सर्वांना सुखात ठेव
तू सर्वांना आनंदात ठेव
तू सर्वांना ऐश्वर्यात ठेव
तुझ्या सहवासात सगळीकडे आनंदाची उधळण होऊ दे
जे जे चांगले; जे जे उत्तम; जे जे सुंदर; जे जे योग्य; जे जे सुखकारक ते तू सर्वांना दे
सर्वांची भरभराट कर
सर्वांना ऐश्वर्य संपन्न बनवं
सर्वांना समृद्ध कर
तुझ्या परिस स्पर्शाने सर्वांचे जीवन सुखकर होऊ दे
सर्वांना वैभवशाली बनवं
सर्वांच भलं कर
तू सर्वांच कल्याण कर
तू सर्वांच रक्षण कर
तू सर्वांचे संसार सुखाचे कर
आणि तुझे गोड गोड गोड नाम मुखात अखंड राहू दे
सदगुरूनाथ महाराज की जय...
आंतरजालावरून साभार - ई-मेल फॉरवर्ड - आभार - लेखक / कवी



वयाच्या तेराव्या वर्षी, 1963ला नोकरीला लागलो. दुपारी शाळा संपली की घरी असेल-नसेल ते खाऊन दोनच्या सुमारास आठ किलोमीटर चालत जायचं. रात्री नऊ-साडेनऊ ते दहा वाजता पुन्हा आठ किलोमीटर चालत यायचं. घरी पोहोचायला साडेअकरा, कधीकधी बारा वाजायचे. पुन्हा सकाळी पावणेसहाला उठून शाळेला. नोकरीचे महिन्याला 35 रुपये आणि रात्रीचं एक वेळचं जेवण मिळायचं. जाताना एकदा आणि येताना एकदा असं दोन वेळा स्मशान लागायचं. कधीच भूत दिसलं नाही. पोटातली भूक भुतापेक्षा भयाण होती. कुठल्याही शाळेत न मिळणारा धडा, परिस्थिती शिकवत होती. हळूहळू कशाचीच भीती वाटेनाशी झाली. मरायचं नव्हतं. येणाऱ्या दुखऱ्या क्षणांना बेदरकार होऊन सामोरा जात होतो, पर्याय नव्हता.
रात्रीचं एक वेळचं जेवण गिळताना भाऊ आणि आई-वडिलांची आठवण यायची. 'त्यांनी काही खाल्लं असेल का?' असा वांझोटा विचार मनात यायचा आणि भुकेच्या वावटळीत भिरकावला जायचा.
अपरात्री परतत असताना रस्ता निर्मनुष्य आणि भयाण असायचा. तेव्हाची मुंबई वेगळी होती. एखादा दारुडा झिंगत माझ्या आडवा आला, तर त्याला चुकवून पुढे सरकताना मागून शिवी ऐकू यायची आणि मग मीसुध्दा मागे वळून आई-बहिणीवरून शिव्या द्यायचो. तो वळून पुन्हा शिवी द्यायचा. त्याचा तोल जात असायचा. अंतर राखून मी परतफेड करत असायचो. एखाद वेळी रस्त्यावरचा दगड कुठलाही विचार न करता भिरकावत असायचो. परिणामाची भीती नव्हती. उद्याचा विचार नव्हता. आला क्षण जगायचा होता, जसा जमेल तसा. कधी काळी कुणी मागे धावला, तर जमेल तसा पळूनसुध्दा जात असायचो. नंतर खूप अंतरावरून शिव्यांची उजळणी.
नकळत मरणाची भीती धूसर होत गेली. समोरच्याला जोखण्याची ताकद रुजली डोळयात. तेराव्या वर्षी तिशीची समज आली.
भर दुपारच्या उन्हातून चालताना उडप्याच्या हॉटेलमधल्या वासाने चाल मंदावायची. क्षण दोन क्षण रेंगाळून पुन्हा चालायला लागायचो. एकदा जरा जास्त रेंगाळलो, तेव्हा आतून एका मुलाने दोन इडल्या ठेवल्या हातावर आणि मी ओरडलो होतो, "मी भिकारी नाही." तिथून निघाल्यावर पुढचा रस्ता धूसर झाला होता. रात्री झोपेतसुध्दा खूप रडलो, असं सकाळी आई म्हणाली. खूप खोदून विचारल्यावर मी खरं काय ते सांगितलं आणि शाळेत गेलो. दुपारी घरी आल्यावर खिडकीतून डोकावलं तर आई-वडील रडत होते. मी थोडा वेळ बाहेर फिरून मग घरी गेलो. तोपर्यंत पाऊस ओसरला होता.
मुलांसाठी काही करता येत नाही म्हणून वडील खूप खंतावायचे. बोलायचे नाहीत, पण आतून खूप खूप तुटायचे. त्या मानानं आई धीराची. मला वडिलांची खूप काळजी वाटायची. हळवे होते. माळकरी, कुठलंही व्यसन नाही, मांसाहार नाही. ही कमी पुढे मी पुरी केली. वडिलांचा व्यवसाय चांगला चालत असताना आम्हाला खूप नातेवाईक होते.
सुटीच्या दिवशी रात्रीचं जेवण घरच्यांसोबत. दोन चपात्या आणि डाळ. हिरवी मिरची खायचो. मग खूप पाणी. पोट भरायचं. आजही तिखटाची सवय सुटलेली नाही. चपातीच्या वासाची सर जगातल्या कुठल्याही फुलाच्या सुवासाला नाही. सणावाराला शेजारच्या घरातून गोडाचा वास यायचा. खावंसं वाटायचं. आज गोडाचा तिटकारा आहे. माणसंसुध्दा गोड वागली की संशय येतो.
अगदी जेवणाच्या वेळी "कसं आहे?" अशी वांझोटी चौकशी करण्यासाठी मी कितीतरी वेळा मित्रांच्या घरी गेलेलो आहे.
माझी सगळयात गोड मैत्रीण भूक
काय नाही दिलं या मैत्रिणीनं?
त्या वयातला तो अप्रतिम प्रवास.
पावला पावलागणिक किती शिकवलं तिनं!
सारी शिकवण पोटातून.
माझ्या पौगंडावस्थेत माझ्यासोबत कायम झोपलेली ही एकमेव मैत्रीण. खरं तर मी शिणून झोपायचो. ती कायम जागी असायची. माझ्या जिवंतपणाची खूण म्हणून. माझी खात्री आहे, न कळत्या वयात ज्यांना म्हणून ही मैत्रीण लाभली, ती मंडळी खूप सुखावली असतील पुढील आयुष्यात.
खूपदा कुणीतरी खात असताना मी आवंढे गिळलेत. आपण खातोय ही कल्पनाच सुखद होती त्या वेळी. अभिनय म्हणजे काय सरतेशेवटी? कल्पनाच की! पुढे होऊ घातलेल्या नटाच्या ढुंगणावर परिस्थिती दुगाण्या झाडत होती.
गळयात दप्तर, पोटात भूक आणि पायात पेटके घेऊन वर्गात गेल्यावर खोडया काढणं हा एकमेव उपाय होता भूक विसरण्याचा. गुरुजींनी कायम ओणवा उभा केल्यामुळे फळयावरचे सुविचार मी उलटे वाचले. आजही या वयात कमरेचं दुखणं नाही. त्या गुरुजनांचा मी आभारी आहे, ज्यांनी मला पायाचे आंगठे धरायला शिकवले.
डोळयाजवळचा दुसरा अवयव कुठला? असा प्रश्न विचारला तर सामान्यत: नाक, तोंड, कान असं लोक म्हणतील. पण शालेय जीवनात माझ्या डोळयाजवळचा अवयव माझ्या पायाचे अंगठे होते. आजसुध्दा व्यायाम करताना पायाचे अंगठे पकडतो, पण त्या वेळची गंमत न्यारी होती.
माझ्या भुकेचे मला लाड नाही करता आले. सारखं काहीतरी मागायची खायला, पण मी तिला शेफारू दिलं नाही. खपाटीला गेलेल्या पोटात निपचित पडून असायची. नंतर नंतर तिला अर्धपोटी राहायची सवय झाली. गोडाधोडाकडे परक्यासारखं पाहायला लागली ती. आपले डोळेच बुजवून टाकले तिने.  त्याचा फायदा असा झाला की, मी वेतासारखा शिडशिडीत झालो. गालाची हाडं वर आल्यामुळे बालपणीच्या अब्राहम लिंकनसारखा लुक आला थोडासा. गळयाजवळचा कंठमणी टकमक टोकासारखा बाहेर आला. सारखं पाणी पिण्याची सवय लागली. त्यामुळे किडनीचे विकार दूर पळाले. पाणी पिताना कंठमणी गमतीदार हलायचा. डोळे खोल गेल्यामुळे चेहऱ्याला वेगळीच खुमारी आली.
भुकेचा एक मित्र होता. 'अपमान' त्याचं नाव.
हा आला की खबदाडात गेलेल्या डोळयांना पाझर फुटायचा.
त्यामुळे डोळे स्वच्छ. कुठलाही विकार नाही.
खूप दूरचं लख्ख दिसायला लागलं.
रोजच्या चालण्यामुळे आरोग्य उत्तम.
मित आहारामुळे पचनेंद्रियांना योग्य तो आराम.
या सगळयाचा परिणाम म्हणजे सतत कूस बदलणारी उत्तम झोप, त्यामुळे मेंदू सतर्क.
माझ्या या मैत्रिणीला मी कुठेही घेऊन गेलो की तिथे अपमान हमखास टपकायचा. सुरुवातीला घाबरलो त्याला. नंतर वारंवार भेटल्याने सवय झाली. त्यानं मला चिंतन करायला शिकवलं. बरं, हा सर्वव्यापी. कुठेही, कधीही आणि कसाही पाठीराखा असल्यासारखा. पुढे यायचा कमी झाला, पण त्या आधी खूप शिकवून गेला.
(भूक आणि अपमान यांची खूप गट्टी. सगळीकडे बरोबरीनं जाणार. खूप दिवस मुक्काम होता माझ्याकडे यांचा. एकदा का जुळवून घेतलं या जोडगोळीबरोबर, की योगसिध्दी प्राप्त झाल्याचा साक्षात्कार होतो.)
अपमान हा कुठल्याही प्रसंगाकडे त्रयस्थपणे पाहायला शिकवतो तुम्हाला. सकाळ-संध्याकाळ अपमान पाण्याबरोबर गिळल्यास भूक शमते. असा स्थितीत कुठल्याही अंमली पदार्थाचं सेवन न करता उत्तम ग्लानी येते. एका वेगळयाच विश्वाचा फेरफटका घडून येतो. अपमान गिळताना सुरुवातीला थोडा त्रास होतो, डोळयातून पाणी येतं. पण एकदा सवय झाली की मात्र गोंडस कोडगेपणा येतो. एकदा तो आला की अपमान पचवता येतो आणि अपमान पचायला लागला की एक प्रकारची मेणचट, लोचट तुकतुकी येते चेहऱ्यावर. दिवस सरले.
'अपमान आणि भूक' विद्यापीठातून उच्च शिक्षण प्राप्त करून बाहेर पडलो. जगातली कुठलीही गोष्ट आता मला भिवडवू शकत नव्हती. कितीही उंचावरून फेकलं तरी चार पायावर पडणाऱ्या मांजरासारखा झालो मी. एक बेधडक निर्लज्ज हसू उगवलं माझ्या चेहऱ्यावर. माजुर्डी रग आली हालचालीत. मूठ वळण्यासाठीच असते, याची जाणीव झाली. समोरच्यालासुध्दा आपल्याइतक्याच वेदना होतात, ही उमज आली.
प्रत्येकाच्या आतडयात भूकेची वसवट आहे, याचा साक्षात्कार झाला.
अपमानाला जात नसते, याचा उलगडा झाला.
उभं राहण्याआधी प्रत्येक जण रांगतो, हे उमगलं.
उत्कर्षाच्या अलीकडच्या पायऱ्या आहेत भूक आणि अपमान.
आता मी पलीकडच्या तिरावर पोचलोय.
ही गुरू मंडळी अलीकडच्या तिरावर.
आता दुसऱ्यांची शिकवणी चाललीय.
अजून पुढचा तीर असेल कदाचित.
आज इथं एकटाच बसलो असताना मी या माझ्या गुरूंकडे पाहत असतो. माझ्या वाटेला येत नाहीत आता. ओळख नसल्यासारखे वागतात. पण मी त्यांना विसरलो नाही.

- साप्ताहिक विवेकच्या गुरुपौर्णिमा अंकात प्रकाशित, नाना पाटेकर यांचा लेख 'दोन गुरू'.